Ziarna i pestki

Pochodzenie palmy nie zostało do końca wyjaśnione, ale wydaje się, że wywodzi się ona albo z wysp Polinezji i Indonezji, albo z Afryki Wschodniej. Europejczycy zainteresowali się palmą kokosową dopiero w połowie XIX wieku.

Palma kokosowa jest rośliną klimatu zwrotnikowego i podzwrotnikowego, nie znosi silniejszych przymrozków. Lubi natomiast nadmorski ciepły klimat i rośnie bardzo często na zasolonych piaskach nadmorskich. Owoce należy zbierać przynajmniej raz na miesiąc, w przeciwnym razie przejrzewające orzechy kiełkują na drzewie. W niektórych rejonach świata tresuje się małpy do zbioru owoców kokosowych.

Kokosy mają bardzo duże znaczenie spożywcze, a jednocześnie handlowe i w niektórych rejonach świata stanowią główne pożywienie mieszkańców. Dojrzały orzech kokosowy waży od 2 do 4 kg, ma od 20 do 35 cm długości i od 15 do 20 cm średnicy. Zewnętrzna miękka okrywa orzecha kokosowego ma od 5 do 10 cm grubości i jest zbudowana ze ściśle splecionych włókien, zwanych kojrą.

Dojrzałe jądro orzecha kokosowego zawiera około 50% wody, 25-35% tłuszczu, 4% białka i 8% cukrów. Jest bardzo pożywne nie tylko ze względu na wysoką kaloryczność, ale i z powodu wyjątkowej jakości zawartego w nim białka. Otóż białko orzecha kokosowego całkowicie zastępuje w diecie białko zwierzęce i z tego względu kokos jest szczególnie ważnym surowcem spożywczym w diecie wegetariańskiej.

Mają one duże zastosowanie w piekarnictwie i cukiernictwie ("kokosanki", cukierki i czekolady kokosowe). W krajach, gdzie się uprawia masowo palmę kokosową, zwłaszcza w Indonezji, płatki kokosowe czy też po prostu tarte świeże jądra kokosowe dodaje się do wszelkiego rodzaju dań, zwłaszcza do ryżu smażonego na oleju kokosowym.